Het gaat best heel goed met mijn moeder. Vanmiddag zijn we bij de geriater geweest en dat was meteen de laatste keer. Hij draagt alles nu weer over naar de huisarts omdat de "interventies die we gepleegd hebben goed hebben gewerkt." Als ik bedenk hoe depressief ze is geweest, hoe ze in het ziekenhuis terecht kwam en hoe ze er nu voor staat ben ik heel blij. Natuurlijk zijn er wel dingen, zoals de alzheimer die niet meer weggaat, en het minder valide zijn. "Het belangrijkste is dat u ervoor zorgt dat u niet valt, want een heup breken kunnen we ons niet veroorloven." Daar sta je niet zo gauw bij stil, maar 3 weken geleden is mijn moeder inderdaad in huis gevallen. Haar arm doet nog steeds pijn maar gelukkig is er niets gebroken. "U mag niet meer zonder hulpmiddel lopen, of de 4-poot in huis, of de rollater gebruiken buitenshuis." Goed dat deze arts daar zo op wijst, dan houden we dat beter in de gaten.
U bent ook weer goed op gewicht, daar hoeven we niks meer aan te doen, ik zie zelfs een beet je een buikje ontstaan.
Dat komt door mijn vest, ik ben toch niet dik!
Oh ja, excuus, ik ben niet zo complimenteus als man.
Nou, na 6 kinderen mag je best een buikje hebben vind ik.
Mijn moeder is met roken gestopt en eet wel een beetje veel chocola.
Oh ja, chocola kan ik niet vanaf blijven.
Met mate is niet erg, af en toe is chocola erg lekker, maar niet teveel daarvan eten want anders wordt u wel te dik.
Ok ik zal eraan denken.
Even later komen de grapjes:
Dus het gaat wel goed met mij, dan kan ik ook wel weer autorijden zeker.
Nou, het lijkt me dat u daar wel heel voorzichtig mee moet zijn.
Mijn moeder maakt een grapje, dat kan ze helemaal niet meer.
Maar ik kan nog wel scheuren in mijn scootmobiel.
Zelfs dat heb je de afgelopen tijd niet gedaan vanwege je arm.
Oh nee, want ik ben gevallen hè.
Ja, je hebt toch zo'n pijn aan je arm?
Kunt u de armen omhoog bewegen?
Ja, dat kan ik wel.
Doet u dat eens?
Ja, dat doe ik weleens.
Laat eens zien dan.
Mam, de dokter bedoelt dat je dat nu moet doen.
Oh, nou, zo.... eerlijk gezegd weet ik niet eens meer op welke arm ik nou gevallen ben...
Na afloop zijn we een ijsje gaan eten, om het snoepen af te leren zullen we maar zeggen. In elk geval heel fijn dat we dit hoofdstuk voorlopig af kunnen sluiten. Alleen nog de controle bij de cardioloog afwachten, dat is morgen.
Posts tonen met het label Geriater. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Geriater. Alle posts tonen
donderdag 10 november 2011
zondag 29 mei 2011
De Geriater zegt...
Goedemiddag, met de Geriater van uw moeder. Wij hadden al een belafspraak en inmiddels hoorde ik dat uw moeder is opgenomen. Ik heb haar bezocht en met de Cardioloog overlegd. Het blijkt dat zij in aanmerking komt voor een Clipoperatie in verband met een lekkende hartklep.
Ja, dat klopt. Maar ik vraag me af of het wel verstandig is om dat te doen. Op zich vind ik dat het met de nieuwe medicijnen die ze van u kreeg wel beter met haar gaat. Zij is veel minder depressief de laatste tijd en maakt ook weer grapjes. Helaas laat haar hart het nu dus een beetje afweten en door de opname in het ziekenhuis is ze helemaal in de war geraakt.
Het is op zich wel normaal dat een opname deze verwarring veroorzaakt. Het is beter als ze snel in haar vertrouwde omgeving terugkomt, maar dat kan nu nog niet. Over de Clipoperatie: kijk, deze methode was er eerst niet, toen gingen mensen gewoon dood aan Hartfalen. Nu de methode bestaat zou ik zeggen grijp deze kans. Daarmee zou uw moeder wellicht een paar jaar langer kunnen leven.
Weet u wat de prognose is als ze niet wordt geopereerd?
Als u niets doet leeft uw moeder nog tussen 1 en 3 jaar.
Dat is korter dan de cardioloog zei, zij had het over zo'n 5 jaar.
Ja, het is natuurlijk moeilijk in te schatten, maar de conditie van uw moeder is niet zo goed. Ik begrijp dat u daar emotioneel van wordt, maar we moeten de realiteit wel onder ogen zien. Een keertje zal zij komen te overlijden. De uitdaging is om de tijd die ze nog heeft voor haar zo prettig mogelijk te maken.
Daarbij vraag ik me dus af of we haar dan nog moeten 'plagen' met een operatie en vervelende onderzoeken die daaraan voorafgaan. We weten ook niet zeker óf ze daardoor langer zal leven.
Nee, dat weten we niet zeker, maar we kunnen ook niet te lang wachten met een beslissing. Het lijkt een goede keuze om de voorgestelde Clip operatie uit te voeren, maar er zijn zeker risico's aan verbonden. Als het gaat om iemand die het leven allemaal niet meer ziet zitten, zou ik het afraden. Maar voor iemand die nog zin heeft om te leven is het een goede kans. Als het mijn moeder was zou ik haar adviseren om het wel te doen.
Ik heb vanmiddag een afspraak met de zaalarts, daar zal ik het dan verder mee bespreken.
Doet u dat, als er verder nog vragen zijn kunt u mij altijd terugbellen.
Dankuwel, tot ziens dokter.
Ja, dat klopt. Maar ik vraag me af of het wel verstandig is om dat te doen. Op zich vind ik dat het met de nieuwe medicijnen die ze van u kreeg wel beter met haar gaat. Zij is veel minder depressief de laatste tijd en maakt ook weer grapjes. Helaas laat haar hart het nu dus een beetje afweten en door de opname in het ziekenhuis is ze helemaal in de war geraakt.
Het is op zich wel normaal dat een opname deze verwarring veroorzaakt. Het is beter als ze snel in haar vertrouwde omgeving terugkomt, maar dat kan nu nog niet. Over de Clipoperatie: kijk, deze methode was er eerst niet, toen gingen mensen gewoon dood aan Hartfalen. Nu de methode bestaat zou ik zeggen grijp deze kans. Daarmee zou uw moeder wellicht een paar jaar langer kunnen leven.
Weet u wat de prognose is als ze niet wordt geopereerd?
Als u niets doet leeft uw moeder nog tussen 1 en 3 jaar.
Dat is korter dan de cardioloog zei, zij had het over zo'n 5 jaar.
Ja, het is natuurlijk moeilijk in te schatten, maar de conditie van uw moeder is niet zo goed. Ik begrijp dat u daar emotioneel van wordt, maar we moeten de realiteit wel onder ogen zien. Een keertje zal zij komen te overlijden. De uitdaging is om de tijd die ze nog heeft voor haar zo prettig mogelijk te maken.
Daarbij vraag ik me dus af of we haar dan nog moeten 'plagen' met een operatie en vervelende onderzoeken die daaraan voorafgaan. We weten ook niet zeker óf ze daardoor langer zal leven.
Nee, dat weten we niet zeker, maar we kunnen ook niet te lang wachten met een beslissing. Het lijkt een goede keuze om de voorgestelde Clip operatie uit te voeren, maar er zijn zeker risico's aan verbonden. Als het gaat om iemand die het leven allemaal niet meer ziet zitten, zou ik het afraden. Maar voor iemand die nog zin heeft om te leven is het een goede kans. Als het mijn moeder was zou ik haar adviseren om het wel te doen.
Ik heb vanmiddag een afspraak met de zaalarts, daar zal ik het dan verder mee bespreken.
Doet u dat, als er verder nog vragen zijn kunt u mij altijd terugbellen.
Dankuwel, tot ziens dokter.
woensdag 13 april 2011
Hoe gaat het met je moeder?
Hé Nicole, ik volg je blog al een tijdje maar er staat steeds geen nieuwe op, wat is er aan de hand?
Klopt, ik vind het moeilijk. Het gaat de laatste tijd wat minder met mijn moeder. Het begon allemaal met een blaasontsteking en hoewel ik dat pas later hoorde, het blijkt dat mensen met Alzheimer daarvan extra in de war kunnen raken. Waarschijnlijk is dat bij mijn moeder het geval. Inmiddels heeft ze de vijfde kuur gehad en hoop ik dat het eindelijk over is. Dat lijkt wel zo, want de afgelopen week vond ik haar beter te pas en maakte ze ook weer de 'vertrouwde' grapjes. Heel vervelend is ook dat ze zich erg bewust is van de situatie. Ze heeft zelf ook gevoeld dat het anders geworden is. "Het lijkt wel of ik iets heb gehad" zei ze, en ongeveer in dezelfde periode werd haar eetlust ook ineens minder waardoor ze af ging vallen. Het begon met kaas: "Ik kan er niet eens naar kijken, zó vies vind ik het ineens", zei ze. Daarna lustte ze bijna geen vleeswaren meer. Het leek net of ze ineens heel kritisch op het eten was geworden, (hoewel ze dat altijd wel is geweest) dan lag er wel groente maar het trok haar niet om het te koken. Ze 'verstopte' dat dan in de groentela zodat ze er niet elke keer naar hoefde te kijken. Ik was zelf ongeveer de enige die door had wat ze wel en niet lekker vond, en daardoor ging ze ook nog eens klagen als iemand anders dan boodschappen had gedaan en bijvoorbeeld wél kaas meebracht.
Naar buiten gaan durfde ze op een gegeven moment trouwens ook niet meer, daar hebben we haar echt weer toe moeten zetten. Ze was steeds heel erg moe en lag steeds in bed of kwam er net uit als wij langskwamen of belden. Natuurlijk was het slecht weer en dan is dat een excuus om er niet uit te gaan maar niet om steeds in bed te liggen. Inmiddels wordt het beter weer en stimuleren we haar zoveel mogelijk om er ook zelf uit te gaan. Ze gaat met de fysiotherapeut gelukkig wel vaak naar buiten, met de rollator. Maar zelf kan ze ook met de scootmobiel gaan en als we dat samen doen (ik lopend uiteraard) zegt ze wel dat het fijn is en ze dat vaker moet doen, dus er is hoop.
Vorige week zijn we naar de geriater geweest, ik wacht nog op de uitslagen. Die moeten uitwijzen of er lichamelijk nog iets anders aan de hand is met mijn moeder. Hij heeft een paar geheugentests gedaan en daar kwam uit dat het geheugen niet heel erg veel slechter was geworden ten opzichte van twee jaar geleden, dat vond de arts wel opmerkelijk. Het ging ongeveer zo:
Weet u wat voor dag het is?
Donderdag?
Goed, en weet u de maand?
Februari?
Nee, het is maart, weet u welke datum?
Nou, als ik de maand al niet weet zal ik dat ook wel niet weten.
Ik noem drie woorden: Boek, plant, molen. Kunt u dat herhalen?
Boek, plant, molen.
Goed, weet u waar u bent?
In het ziekenhuis
Goed, weet u op welke verdieping?
Op de zesde?
Nee, op de derde. Weet u de drie woorden nog?
Nee.
Daarna heeft hij ook vragen gesteld die meer betrekking hadden op de gevoelens. Vragen als: "Voelt u zich gelukkig?" en "Bent u eenzaam?" De uitkomsten van die vragen zouden op een depressie kunnen wijzen maar eerst wordt dus uitgezocht of lichamelijk alles in orde is. Het is heel wisselend, die stemmingen. Maar ja, stel je voor dat je alleen bent en je vergeet van alles. Vooral de dingen die je net gedaan hebt of waar je gisteren was.
"Ik vind dat nog het ergste, dat ik van alles vergeet", zegt ze dan.
Dat is toch ook alleen maar te beamen?
Overigens ben ik gebeld door de consulente van de huisarts. Zij volgt mijn moeder (en deze blog) al een tijdje en we spreken elkaar regelmatig om ervoor te zorgen dat de situatie -mijn moeder die zo lang mogelijk thuis wil blijven wonen- zo goed mogelijk gehandhaafd kan blijven. De consulente heeft nu ook een eigen blog geschreven waar heel veel waardevolle informatie over Dementie te vinden is. Vandaar dat ik in de zijlijn een link naar deze blog heb gezet.
Klopt, ik vind het moeilijk. Het gaat de laatste tijd wat minder met mijn moeder. Het begon allemaal met een blaasontsteking en hoewel ik dat pas later hoorde, het blijkt dat mensen met Alzheimer daarvan extra in de war kunnen raken. Waarschijnlijk is dat bij mijn moeder het geval. Inmiddels heeft ze de vijfde kuur gehad en hoop ik dat het eindelijk over is. Dat lijkt wel zo, want de afgelopen week vond ik haar beter te pas en maakte ze ook weer de 'vertrouwde' grapjes. Heel vervelend is ook dat ze zich erg bewust is van de situatie. Ze heeft zelf ook gevoeld dat het anders geworden is. "Het lijkt wel of ik iets heb gehad" zei ze, en ongeveer in dezelfde periode werd haar eetlust ook ineens minder waardoor ze af ging vallen. Het begon met kaas: "Ik kan er niet eens naar kijken, zó vies vind ik het ineens", zei ze. Daarna lustte ze bijna geen vleeswaren meer. Het leek net of ze ineens heel kritisch op het eten was geworden, (hoewel ze dat altijd wel is geweest) dan lag er wel groente maar het trok haar niet om het te koken. Ze 'verstopte' dat dan in de groentela zodat ze er niet elke keer naar hoefde te kijken. Ik was zelf ongeveer de enige die door had wat ze wel en niet lekker vond, en daardoor ging ze ook nog eens klagen als iemand anders dan boodschappen had gedaan en bijvoorbeeld wél kaas meebracht.
Naar buiten gaan durfde ze op een gegeven moment trouwens ook niet meer, daar hebben we haar echt weer toe moeten zetten. Ze was steeds heel erg moe en lag steeds in bed of kwam er net uit als wij langskwamen of belden. Natuurlijk was het slecht weer en dan is dat een excuus om er niet uit te gaan maar niet om steeds in bed te liggen. Inmiddels wordt het beter weer en stimuleren we haar zoveel mogelijk om er ook zelf uit te gaan. Ze gaat met de fysiotherapeut gelukkig wel vaak naar buiten, met de rollator. Maar zelf kan ze ook met de scootmobiel gaan en als we dat samen doen (ik lopend uiteraard) zegt ze wel dat het fijn is en ze dat vaker moet doen, dus er is hoop.
Vorige week zijn we naar de geriater geweest, ik wacht nog op de uitslagen. Die moeten uitwijzen of er lichamelijk nog iets anders aan de hand is met mijn moeder. Hij heeft een paar geheugentests gedaan en daar kwam uit dat het geheugen niet heel erg veel slechter was geworden ten opzichte van twee jaar geleden, dat vond de arts wel opmerkelijk. Het ging ongeveer zo:
Weet u wat voor dag het is?
Donderdag?
Goed, en weet u de maand?
Februari?
Nee, het is maart, weet u welke datum?
Nou, als ik de maand al niet weet zal ik dat ook wel niet weten.
Ik noem drie woorden: Boek, plant, molen. Kunt u dat herhalen?
Boek, plant, molen.
Goed, weet u waar u bent?
In het ziekenhuis
Goed, weet u op welke verdieping?
Op de zesde?
Nee, op de derde. Weet u de drie woorden nog?
Nee.
Daarna heeft hij ook vragen gesteld die meer betrekking hadden op de gevoelens. Vragen als: "Voelt u zich gelukkig?" en "Bent u eenzaam?" De uitkomsten van die vragen zouden op een depressie kunnen wijzen maar eerst wordt dus uitgezocht of lichamelijk alles in orde is. Het is heel wisselend, die stemmingen. Maar ja, stel je voor dat je alleen bent en je vergeet van alles. Vooral de dingen die je net gedaan hebt of waar je gisteren was.
"Ik vind dat nog het ergste, dat ik van alles vergeet", zegt ze dan.
Dat is toch ook alleen maar te beamen?
Overigens ben ik gebeld door de consulente van de huisarts. Zij volgt mijn moeder (en deze blog) al een tijdje en we spreken elkaar regelmatig om ervoor te zorgen dat de situatie -mijn moeder die zo lang mogelijk thuis wil blijven wonen- zo goed mogelijk gehandhaafd kan blijven. De consulente heeft nu ook een eigen blog geschreven waar heel veel waardevolle informatie over Dementie te vinden is. Vandaar dat ik in de zijlijn een link naar deze blog heb gezet.
Abonneren op:
Posts (Atom)