Hoe het ging met mijn moeder in 2015

Het afgelopen jaar heb ik niet veel over mijn moeder geschreven, maar dat ligt niet aan het aantal gebeurtenissen.

Het gaat slechter met mijn moeder. In 2014 is haar oudste zoon ernstig ziek geworden en in december overleden, nu alweer een jaar geleden. Het verwerken daarvan bracht ook allerlei herinneringen aan mijn vader naar boven en eigenlijk is dat tot op heden één groot raadsel in haar hoofd geworden.

Nicole, ik bel jou maar even: weet jij waar Papa is? Ik begrijp niet waar hij blijft.
Ja, Mama, dat weet ik.
Oh, ik weet 't al, hij is dood hè?
Ja, dat klopt, hij is 13 jaar geleden overleden.
Zo lang al? Ik kan er maar niet bij dat het zó lang geleden is. En weet jij dan hóe hij dood is gegaan?
Ja, jullie waren met z'n tweetjes naar de markt, allebei op de scootmobiel. En toen is hij onwel geworden.
En was ik daar dan bij?
Ja, en toen zijn jullie samen in een ambulance naar het ziekenhuis gebracht.
Oh ja, dat weet ik nog wel. En toen is hij niet meer bijgekomen toch?
Nee, hij is in het ziekenhuis overleden.
Maar hoelang geleden is dat dan gebeurd?
Al 13 jaar.
Ik kan het mij gewoon niet voorstellen. En woon ik hier dan al die tijd alleen? In dit huis?
Ja, dat klopt.

Elke dag belt ze op met deze vragen. Soms een paar keer. Soms vertelt ze dat hij de hele dag bij haar is geweest en dat ze gezellig hebben gepraat. En soms vertelt ze dat hij ineens is weg gegaan en haar alleen heeft gelaten, dan is ze boos omdat ze niet mee mocht.

En M. is ook al overleden, maar dat is pas geleden gebeurd toch?
Ja, maar ook alweer een jaar geleden.
Vreselijk, zo hoort het niet te gaan, ik ben er zó verdrietig van.
Nee, het hoort misschien niet, maar toch ben ik blij dat je er zelf nog wél bent.
Ja, ik ben er nog..

Er staat een heel rijtje foto's op de vensterbank, en er staan dozen, veel dozen met foto's verspreid door het huis. Elke week liggen er 'nieuwe' oude foto's die heel speciaal zijn. Soms tekent mijn moeder cirkeltjes om haar eigen hoofd alsof ze zich wil laten herinneren dat zij dat zelf is.

Wat heb je hier nou op deze foto zitten tekenen?
Ja, ik vond die buik van Papa zo dik. Toen heb ik er een streepje overheen getekend om te zien hoe hij er eerst uitzag. Véél slanker, vind je niet? Beter toch?

Gedurende het jaar waren er ups, maar er waren meer downs. Zodanig, dat we nu op een punt zijn aanbeland dat er meer hulp nodig is. Er moet simpelweg iemand in de buurt zijn om haar vragen te kunnen beantwoorden en haar te helpen. Dat zou haar rust moeten geven, vooral in het hoofd.

Ik hoop dat we in 2016 de dalende lijn weer enigszins recht kunnen laten lopen, met een beetje meer ups.

Nou, dan hang ik maar weer op, nu weet ik tenminste weer hoe het zit. Sorry voor de storing.
Doe niet zo gek, je kan me altijd bellen als je vragen hebt.
Ja, dat is fijn.
Nou, een dikke knuffel van mij, en een kus!
Dankje, dat had ik net nodig. Doei.
Doei. Dag Mam.

Nasleep Heb jij mijn iPad?

Antwoordapparaat: Ja Nicole, Hier is je moeder. Zeg, ik zie op de iPad dat je mij geïnterviewd hebt of hoe heet dat? Nee, FaceTime. En nu wilde ik weten hoe dat zat. Nou dág, ik hoor het wel.

Hoi Mam, hoe gaat het?
Goed hoor, waarvoor bel je?
Ik zag dat je mij gebeld had.
Oja? Hoe zag je dat dan?
Dat staat op de telefoon.
Ik weet niet of ik jou vandaag gebeld heb, kijk dát vind ik nou zo vervelend, dat ik dat helemaal niet meer weet.
Oh, het geeft niet hoor. Als alles verder goed gaat is het niet erg toch?
Ja, alles is verder wel goed. Ik zit met de benen in de hoogte TV te kijken, maar het is een kinderprogramma. Maar waarvoor belde je mij nou?
Gewoon, om even te vragen hoe het gaat, dat doe ik toch wel vaker?
Ja, nou hier is alles goed hoor.
Ok, ga dan maar weer lekker TV kijken.
Dat ga ik doen, de groetjes daar.
Doe ik, dag Mam.

Heb jij mijn iPad?

Hallo Nicole? Met je moeder. Ik wil je wat vragen: heb jij mijn iPad?
Nee, hoezo?
Eeeh, nou, dan ben ik hem kwijt. Ik hoopte eigenlijk dat jij hem had. Dat je er iets op moest veranderen of zo en dat je hem daarvoor had meegenomen.
Nee hoor, ik heb hem niet.
Ik ben al een uur aan het zoeken maar ik kan hem nergens vinden. Hoe kan dat nou?
Heb je de iPad misschien meegenomen naar de dagopvang? Want daar was je vandaag.
Nee, dat doe ik nooit...Toch? Even denken. Ik denk van niet maar ik heb het hele huis doorgezocht en hier ligt ie ook niet.
Ik denk dat ie vast wel boven water komt. Oh, trouwens, ik kan hem oproepen via FaceTime! Zal ik dat even doen?
Ja, maar hoe gaat dat dan?
Dan ga ik op mijn computer met je Facetimen en dan klinkt er een geluid uit je iPad. Hoor je al iets?
Nee, ik hoor niks.
Als je even naar de keuken loopt, en dan goed luisteren of je een tingeltje hoort...
Ok, ik loop naar de keuken... Ik hoor hier niks... ik zal even naar de slaapkamer lopen... ... ....
Hoor je al iets? Wel voorzichtig met lopen hoor! Heb je de stok?
...Ja wacht even, ik ben nu in de slaapkamer... Het is hier pikdonker, even de lampen aan doen.
Goed luisteren, hoor je iets?
Ja ik hoor iets, maar niet hier. Hè, nou hoor ik het niet meer... wacht, ik leg je even neer... ik ben nu in de badkamer... ja! Ik hoor iets! Waar is dat nou? Nicole, ben je daar nog? Hoor je mij?
Jaaa, maar heb je hem nou gevonden?
Ik weet niet... Wat was ik nou aan het zoeken?
Je iPad, ik roep hem steeds op en dat móet geluid geven, een soort tingeltje, hoor je dat nu?
Ja, ik hoor het! Wacht even.....   .......  ....... Ja!! Gevonden!! Hèhè. Nou moet ik hem zeker uitzetten.
Dat heb ik al gedaan, waar lag hij nou?
Helemaal onderin de toilettafel op de slaapkamer, maar wie hem daar heeft neergelegd? Ik niet hoor!